ผิงเหยา

王家大院

อยู่เขตหลิงสือ มณฑลซานซี เรียกว่า ‘บ้านพักจีนอันดับหนึ่ง’ และ ‘พระราชวังต้องห้ามของชาวบ้าน’ มีขนาดประมาณ 1.6 เท่าของพระราชวังต้องห้าม ประกอบด้วยเกาเจียหยา (ป้อมสือลู่) กับป้อมหงเหมิน (เหิงเจิน) แก่นคือศิลปะแกะสลักสามอย่างบนอิฐ ไม้ และหิน มองจากบนป้อมหงเหมินมีผังคล้ายอักษร 王 ซึ่งหมายถึงกษัตริย์

日昇昌

เป็นกิจการตั๋วแลกเงินแห่งแรกของจีน เดิมคือร้านสี “ซีอวี้เฉิง” และปรับกิจการในปีที่ 4 รัชสมัยเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง (1824) ทำธุรกิจเงินฝาก เงินกู้ และโอนเงิน มีชื่อจาก “ฮุ่ยทงเทียนเซี่ย” และได้รับยกย่องว่าเป็นต้นแบบธนาคารสมัยใหม่ของจีน ปัจจุบันเป็น “พิพิธภัณฑ์กิจการตั๋วแลกเงินจีน” อยู่บนถนนตะวันตกในเมืองเก่า

平遥城墙

กำแพงอิฐผิงเหยากำหนดขอบเมืองอำเภอประวัติศาสตร์ครบถ้วน การสร้างใหม่และขยายต้นราชวงศ์หมิงเกิดประตูหกแห่ง หอป้องกัน และเชิงเทินต่อเนื่อง แสดงการผสานบริหาร ทหาร และผังถนน เดินส่วนเปิดจะเห็นโครงข่ายถนนสมมาตรและลานบ้านหนาแน่นจากด้านบน

日昇昌票号

รื่อเซิงชางในลานพ่อค้าซานซีเป็นหนึ่งในสำนักโอนเงินโด่งดังศตวรรษที่ 19 ส่งเงินผ่านสาขาข้ามภูมิภาค ลดความเสี่ยงขนเงินแท่งระยะไกล ห้องบัญชี สำนักงาน และบ้านอธิบายการที่ผิงเหยาเป็นศูนย์การเงินประเทศ และช่วยเข้าใจลานกิจการอื่น

平遥县衙

ที่ว่าการรักษาตรรกะพื้นที่ราชการท้องถิ่นดั้งเดิม ประตูพิธีและลานนำสู่โถงพิจารณาคดีและบริหาร ด้านหลังมีเสมียน ที่พัก และคุก อาคารแยกอำนาจสาธารณะ งานราชการ และชีวิตส่วนตัว นิทรรศการช่วยเข้าใจระบบ แต่ฉากคืนภาพควรอ่านพร้อมผังจริง

双林寺

ซวงหลินเป็นส่วนมรดกโลกผิงเหยา เก็บประติมากรรมสีเด่นยุคหมิงชิง รูปหลายร้อยในวิหารกะทัดรัดผสานพุทธ เต๋า และความเชื่อพื้นบ้าน สี ท่า ความสัมพันธ์ควรดูละเอียด ที่ตั้งหมู่บ้านแสดงการเชื่อมกับเมืองต่างกัน

镇国寺

เจิ้นกั๋วเป็นองค์ประกอบที่สามของมรดกโลกผิงเหยา วิหารหมื่นพุทธะหลักเป็นอาคารไม้หายากยุคห้าราชวงศ์ที่อยู่ถึงวันนี้ ชุดค้ำยัน หลังคาต่ำ และรูปปั้นยุคต้นทำให้เป็นจุดสำคัญต่อการเข้าใจพัฒนาโครงไม้จีนก่อนสถาปัตยกรรมเมืองสมัยหมิงชิง